Lot & Aveyron, 20-9 & 21-9

 

Vrijdag 20 september vertrekken we ’s-Morgen om 08.30 uur vol goede moed aan onze tweede (kleine) zoektocht. Om 11.00 uur hebben we een afspraak met de Makelaar Agnes van der Hoeven in Souillac (46=Lot). We nemen de Autoroute tot vlak voor Clermont en dan de A89 naar het westen. Deze weg hebben we nog nooit gereden.
Het was jammer dat het miste en regende anders hadden we er zeker nog meer van genoten. Een mooie route.

Zoals goede Nederlanders betaamd komen we om exact 11.00 uur aan in Souillac. Wat normaal (tenminste buiten juli en augustus) een rustig plaatsje is, is vandaag een drukte van jewelste door de wekelijkse markt. Volgens Agnes.

We volgen haar naar ons eerste bezoek.

Auberge de la Cascade, rue de Timbergues, 46.200 Souillac; vraagprijs 226.000€.

 

Een huis tegen de bergen aan en aan de andere kant een klein stroompje. Verder allemaal huizen er om heen. Met moeite kun je er parkeren. Nu wonen er een Engelse kunstenaar met zijn Franse vrouw, ook kunstenares. De reuzeslakken komen je tegemoet op de gevels, de handen kruipen uit de  put en een draak steekt zijn kop uit een klein grotje. Gauw naar binnen. Overal hebben ze de ramen opengezet. Ik neem aan voor de frissigheid, want het huis geeft een muffige stank af. Eerst door een gedeelte waar een bar staat, dan kom je in een soort van eetzaal en daarna door naar de keuken. Wat een sof. In de keuken vind je geen etenswaren, geen flessen/potten, geen keukenattributen, geen fatsoenlijk gasfornuis en een diepe bak voor de afwas. Wel vind je er oma lezend  in haar e-reader (hoe modern ten opzichte van de rest) voor een open raam. Gauw door naar de bijkeuken. Zowaar staat er een diepvries, waar we dan ook gelijk op gewezen worden door demakelaar. Ondertussen vertelt ze dat ze makkelijk koken voor gezelschappen van 30 man, dat vinden wij zeer kunstig nadat we de keuken aanschouwt hadden. Ben blij dat we dat niet hebben hoeven uit te proberen. 
Het appartement wat boven het eetgedeelte ligt is te doen. Daarna krijgen we de aan de achterkant gelegen chambres te zien, 4 kleine hokjes waar je je kont niet kunt keren. Maar ze hebben wel allemaal een eigen badkamer. Dat wel. Het enige positieve wat ik kan
bedenken is dat de chambres een eigen opgang hadden met grappig balkon en aan de overkant van het kleine weggetje hadden ze nog een stukje grond aan het stroompje.

Het  privégedeelte was op de eerste etage en bestond uit 3 kleine hokken en een iets grotere. Het aanbod om nog eens op ons gemak erdoorheen te lopen zonder makelaar, hebben we snel terzijde geschoven en we wilden zo snel mogelijk weg. Op weg naar buiten kwamen we de kunstenares nog tegen die (hoe armoedig) aan het strijken was op een grote tafel. Pfjoew wegwezen.

Terug naar Souillac, op aanraden van Agnes gaan eten bij Restaurant Quercy, net geopend.
Een aanrader; lekker, aardig personeel en schone toilet (dat kon je niet zeggen van de Engelsman). Voor 35,00€ (samen);een saladebuffet, Filet Grenadière met worteltjepuree en creme caramalisee met perzik en amandelen + pichet rouge + café.

Voldaan rijden we om 13.30 uur weer achter Agnes aan voor het tweede bezoek. 36 Km naar het zuiden vinden we Hameau Le Bouriane behorend  tot de commune St. Germain du Bel Air, ook in de Lot. Vraagprijs 210.00€ Hier woont een Nederlands echtpaar, Hans en Yvonne.

De zon gaat gelukkig een beetje schijnen en we krijgen een rondleiding door hun domein. Je komt binnen door een poort en dan heb je een leuke, gezellige cour waar rondomheen veel gebouwen staan. Links de (atelier)schuren met daarboven een zolder waar je van de andere kant zo in kunt rijden. Recht tegenover een hele grote hangar waar ze vroeger tabak te drogen hingen. Hiervoor zijn er in de hangar nog een paar extra verhoogde stukken dak te zien. Heel apart. En alle drooglijntjes hangen er
nog. Rechts een hele rits met kleine gebouwtjes, ruimtes en doorloopjes naar de andere kant. En daaraan vast het woonhuis. Heel smaakvol en degelijk verbouwd en ingericht. Een mooi woonkeuken met grote Cantou. Naar buiten toe een terras met geweldig uitzicht, een badkamer met open haard, een mooie salon en grote slaapkamer. In de kamer is een trap naar beneden waar je uitkomt in nog een v
erbouwde ruimte met achter elkaar een woonkamer, slaapkamer en badkamer. Plafond niet hoger dan 2 meter. Jammer. Vandaar uit kun je ook weer naar buiten.

Achter de hangar bevindt zich ook nog een opzetzwembad. We zijn erg gecharmeerd van het geheel.
Aan de ene kant heb je een mooi uitzicht en geen buren, MAAR aan de andere kant zijn enkele van die snelbouwhuizen geplaatst met jongeren. Een golfje met knoerharde muziek en twee brommertjes scheuren er voorbij. Dus na een kopje koffie is het afscheid nemen en ik denk niet dat dit het wordt.

We zeggen au revoir tegen Agnes en gaan ieder ons eigen weg. Voor ons is dat naar het volgende adres: Hotel du Lion d’Or, 6 tour de ville, 12140 ENTRAYGUES sur TRUYèRE. 115 km naarhet oosten. De Aveyron.

We rijden allemaal binnendoor weggetjes en worden getrakteerd op een mooi stukje Frankrijk. Voordat we naar ons Hotel gaan, waarvan de eigenaresse de dochter is van de eigenaar van het object waar we morgen naar gaan kijken, komen we bijna langs Conques. Even op en neer gereden. We zijn niet gaan kijken door tijdgebrek, maar moet wel op de lijst voor de campertripjes. Ook komen we langs Vieillevie, waar Hotel Le Cantau Relais des Pêcheurs ligt.

Nog net gelegen in de Cantal. De grens met Aveyron is de rivier. Dat is ons object voor morgen. De vraagprijs hiervoor is 230.00€. Even gauw rondom neuzen.
Langs de doorgaande weg, aan de overkant een passage naar de rivier de Lot en de buitenkant ziet er het er leuk uit. Ben benieuwd.We rijden door naar Entraygues (wat zoiets betekent als ‘entre les eaux’, rivier de
Truyère komt hier in de Lot uit) voor onze overnachting. We zijn er om 19.00 uur en besluiten om geen wandeling door het dorp meer te maken maar gelijk het restaurant binnen te schuifelen. We zijn de eerste, daarna komen er nog meer Nederlanders en een groep luidruchtige Engelsen (Amerikanen, blijkt later) binnen. We eten hier een stuk duurder, maar absoluut niet beter dan tussen de middag. Het brood komt uit de diepvries of ligt er al een paar dagen, mijn carreau d’agneau is niet doorheen te komen, en mijn clafoutis is koud van onderen en lauw van boven en het is een soort van pap en de rode wijn is ijskoud en niet lekker. Het voorgerecht was goed (foie gras met figues) en Rob zijn kalfsvlees was ook goed + het duurde ontzettend lang.

Ach ja, je kunt niet altijd geluk hebben. Moe zochten we ons bedje (letterlijk bedje) op. Gelukkig lagen er in de kast extra kussens, want zo’n rol slaapt echt niet lekker.

De volgende dag na een frisse douche (zittend in bad, want een stang voor de douche is er niet) en een ontbijt staan M et Mme Bruyère te wachten en we volgen ze weer naar Vieillevie. M Bruyère houdt van praten en van dicht bij je staan, alleen daar hou ik niet zo van, vooral als ze praten met veel speeksel tussen hun lippen. Dus telkens maar wat stappen naar achter zetten.
De laatste huurders van het pand zijn er uit gegaan op een manier waar meneer veel commentaar op heeft, dus die verhalen krijgen we er ook nog even bij. Van binnen is het leeg, vies, vuil en oud, dus dat wordt helemaal strippen en van voor af aan beginnen. Er zitten 10 kleine kamers in dit oude hotel. Ieder met een eigen bidet, wastafel en soort van zitbad/douche. Maar geen toilet. Op elke verdieping (2) een gezamenlijk toilet. Wat omgebouwd zou moeten worden naar 5 grote chambres d’hôtes met ieder een eigen badkamer met toilet. Verder is er

 beneden nog een keuken en eet/verblijfzaal. Een mooie cave en een chambre froid. Halverwege een zaal voor ????

En boven nog een soort van hangar. Achter het huis heb je berg met nog 2 huizen. Deze staan leeg, maar als je daar woont kun je er alleen te voet komen. Heel apart allemaal. Naast het Hotel is de kerk en iets verder een kasteel. Een leuk dorpje, ben alleen vergeten te vragen of er bv een bakker is. Anders ben je aangewezen op Entraygues en dat is toch 15 km bochtige weg. En dan komt natuurlijk weer een groot nadeel; je kunt er zelf niet wonen en het parkeren zal toch wel een probleem worden. Dus; ook deze gaat het niet worden. Wel begint bij Rob iets te broeden, dat deze formule wel heel leuk zou kunnen zijn.
Langs een doorgaande weg en een rivier en dan ook een restaurantje erbij.
Meneer wil nog iets met ons drinken, wat we beleefd afslaan omdat we weer een andere afspraak hebben en we willen weer even rust om al onze indrukken samen te bepraten. Hoe kan dat beter dan bij een etentje (yes!) We rijden weer door naar het oosten om in het dorpje Huparlac het restaurantje ‘Le Relais d’Huparlac’ te vinden vlak bij onze volgende afspraak. Weer voor 35€ een lekkere maaltijd; Salade Laguiole, Canard met truffade, Kaas en Crêpe/Appeltaart na. Een pichet lekkere rode wijn en koffie met een sopsmaakje. Mooi modern zaakje, leuke bediening en alles schoon, ook het toilet.

Dan weer op weg naar het volgende object, gelegen in ‘Soulages Bonneval’, het huis heet ‘Le Couvent’en is wederom gelegen naast de kerk in de dorpskern. We zijn nog steeds in de Aveyron.

In Le Couvent sliepen vroeger de nonnetjes. We moeten de buurvrouw bellen, want de heer des huizes woont in Cannes. Ze geeft geen antwoord, dus we gaan zelf op zoek naar het huis. Naast de kerk moet niet moeilijk zijn en inderdaad heel snel gevonden en even op de deur kloppen bij de buurvrouw. Ze is wel thuis en
komt snel aangerend met de sleutel. Hier kunnen we kort over zijn. We stonden met een half uur ook weer op straat. Geen object voor nog geld te kunnen verdienen en zelfs niet om er privé te willen wonen. Hop, wegwezen. Nu rest ons nog om weer naar huis te rijden.

We gaan nog een beetje sightseeen; via Laguiole* naar Aubrac* en over de vlakte via Nasbinals* naar het noorden om uiteindelijk op de A75 uit te komen en via de snelweg dus helemaal weer naar huis te rijden.

*Ook deze route moeten we weer onthouden voor met het campertje.

Om 18.00 uur zijn we thuis en ploffen met een lekkere kop koffie op het terras, om nog van het mooie weer en La Charvière te genieten.

Morgen weer een nieuwe dag in het teken van de verhuizing.